Ang unang araw ng pasukan ay maaaring magdulot ng kasabikan, pagkabalisa, at maraming malalaking emosyon para sa mga estudyante, magulang, at mga guro. Kaya naman Mga Pangkat ng Interbensyon na Nakabase sa Paaralan ng Pacific Clinics (SBIT) ay magsisimulang maghanda ilang buwan bago pa man tumuntong ang mga bata sa kampus.
Sa buong tag-araw, ang mga clinician ay nakikipagtulungan sa mga katuwang sa paaralan sa buong California upang mahulaan ang mga pangangailangan ng mga estudyante, sanayin ang mga empleyado, bumuo ng mga ugnayan sa mga pamilya at maghanda ng mga suporta bago muling mapuno ng mga estudyante ang mga silid-aralan.
Ipinakita ang pananaliksik na ang mga simpleng kilos tulad ng pagbati sa mga estudyante pagdating nila ay maaaring makapagdulot ng makabuluhang pagbabago, lalo na para sa mga batang maaaring nababalisa tungkol sa pagbabalik sa silid-aralan. Iyan ang isang dahilan kung bakit madalas na ginugugol ng mga empleyado ng Pacific Clinics ang mga unang araw ng pasukan sa paggawa ng positibong enerhiya hangga't maaari at pagtulong sa pagtanggap sa mga estudyante at pamilya kasama ng mga empleyado ng paaralan.
Si Patrick Neddersen, senior clinical director ng School-Based Intervention Teams ng Pacific Clinics, kamakailan ay nagbahagi ng mga karagdagang pananaw tungkol sa kung paano matutulungan ng mga pamilya ang kanilang mga anak na malampasan ang paglipat pabalik sa paaralan, makilala kung kailan maaaring mangailangan ng karagdagang suporta ang pagkabalisa, at simulan ang taon nang may positibong mensahe.
Inedit ang usapang ito para sa haba at kalinawan.
Bakit maaaring maging emosyonal na hamon ang pagbabalik sa paaralan, kahit na para sa mga batang karaniwang nasisiyahan sa paaralan?
Mahirap ang mga transisyon para sa mga tao anuman ang edad. Kahit ang mga positibong pagbabago ay may emosyonal na bigat sa mga ito. Bilang mga nasa hustong gulang, maaari nating isipin ang pag-aasawa, paglipat o pagpapalit ng trabaho. Para sa mga batang nasa edad ng pag-aaral, dumadaan sila sa isang malaking transisyon dalawang beses bawat taon: mula sa paaralan patungo sa tag-araw at pagkatapos ay mula sa tag-araw pabalik sa paaralan.
Para sa ilang mga bata, ang pagbabalik sa paaralan ay nagpapasigla ng pagkabalisa tungkol sa hinaharap: "Ano kaya ang magiging hitsura ng taong ito? Paano ko aayusin ang aking sarili? Sino ang mga magiging kaklase ko?" Para sa iba, maaari itong magdulot ng mahihirap na karanasan mula sa nakaraan: "Mahirap ang nakaraang taon. Magiging pareho pa rin ba ang taong ito?"
Maaari pa ngang magkaroon ng kaunting kalungkutan sa transisyon. Ang isang bata ay maaaring gumugol ng maraming oras kasama ang pamilya noong tag-araw, at ngayon ay nagbabago na ito. Totoo ito lalo na para sa mga mas batang bata. Dapat nating tandaan na natututo pa rin sila sa pag-unlad ng mga kasanayang kailangan nila upang makayanan ang mga transisyon na ito.
Ano ang maaaring gawin ng mga magulang bago magsimula ang pasukan upang mapadali ang transisyong iyon?
Isa sa mga pinakamalaking bagay na magagawa ng mga magulang ay ang pagbabalik ng ilang istruktura nang maaga. Kung naging mas huli ang oras ng pagtulog sa tag-araw, simulan itong ilipat nang mas maaga. Simulan muli ang pagtatatag ng mga gawain at inaasahan sa umaga tungkol sa mga aparato. Sa isip, magsimula ka nang hindi bababa sa isang linggo nang mas maaga para sa isang batang nangangailangan ng mas maraming oras upang umangkop, bagaman ang ilang araw ay maaaring sapat na para sa maraming bata.
Mahalaga ring pag-usapan ang transisyon at gawing normal ito. Maaari mong sabihin, “Malapit na ang pasukan. Magiging iba ito, at maghahanda tayo para dito.”
Hinihikayat ko rin ang mga pamilya na maglaan ng oras para magkasama-sama bago magsimula ang pasukan. Maaaring magkaroon ng pakiramdam ng kawalan kapag natapos na ang tag-araw, lalo na kung talagang nasiyahan ang isang bata sa karagdagang oras na iyon para sa pamilya. Ang paglalaan ng kaunting mas sinasadyang oras na magkasama ay makakatulong upang tapusin ang tag-araw at ihanda sila para sa susunod na darating.
Paano malalaman ng isang magulang ang pagkakaiba ng normal na pagkabalisa sa pagbabalik-eskwela at pagkabalisa na nangangailangan ng mas maraming atensyon?
Normal lang na magkaroon ng kaunting pagkabalisa tungkol sa pagbabago. Ang tanong na titingnan ko ay kung gaano karaming oras at lakas ang ginugugol ng pag-aalala at kung nagsisimula na ba nitong baguhin ang pag-uugali ng bata.
Isang bagay na dapat tingnan ay ang "oras ng pag-aalala." Ang ideya ay lahat tayo ay may mga alalahanin, at maaari nating bigyan ang ating mga sarili ng isang panahon upang kilalanin at patunayan ang mga ito at pagkatapos ay magpatuloy. Kung ang iyong anak ay gumugugol ng ilang minuto sa pagsasabi sa iyo kung ano ang kanilang ikinababahala at pagkatapos ay madaling maglaro o gumawa ng ibang bagay, malamang na ipinapahayag nila ang isang normal na pakiramdam.
Gayunpaman, kung lagi nila itong iniisip at ang pag-aalala ay nagsisimula nang makasagabal sa mga bagay na karaniwan nilang kinagigiliwan, bigyang-pansin iyon. Kung mayroon pa ring isang linggong natitira sa tag-araw at bigla nilang ayaw pumunta sa water park o makita ang kanilang mga kaibigan dahil masyado silang nakatutok sa pagsisimula ng pasukan, binabago na ng pagkabalisa ang kanilang pag-uugali. Maaaring senyales iyon na panahon na para humingi ng karagdagang suporta.
Kailangan ding maging maingat ang mga magulang na huwag ipasa ang ating sariling mga karanasan sa mga bata. Maaari nating maalala na ang paaralan ay mahirap para sa atin at hindi sinasadyang pinalalaki ang kanilang pag-aalala sa pamamagitan ng labis na pagbabahagi ng ating sariling pagkabalisa.
Ano ang dapat gawin ng mga magulang kung ang isang bata ay nagsasabing, “Hindi ako papasok sa paaralan”?
Napakahalaga ng istruktura at pagkakapare-pareho, at nagsisimula iyan bago pa man sila umalis ng bahay sa umaga.
Isang bagay na madalas naming tinuturuan ang mga magulang ay ang magtakda lamang ng mga hangganan na alam mong kaya mong makamit. Maaaring kailanganin mong bawasan nang kaunti ang inaasahan at maghanap ng gitnang punto na magbibigay-daan sa iyong magtrabaho patungo sa kung saan mo gustong marating.
Maaari mo ring sanayin ang transisyon. Sinuportahan ko na ang mga pamilyang naghatid sa kanilang anak papuntang paaralan isang linggo nang mas maaga. Marahil ay nagmamaneho ka lampas sa kampus, naglalakad papunta sa palaruan o naglalaro ng basketball doon. Sinasanay mo ang kasanayan at ginagawang mas pamilyar ang kapaligiran bago ang unang araw.
Kung ang isang bata ay ganap nang may diperensya sa kanyang sistema, maaari mo siyang hilahin papasok sa paaralan habang sumisipa at sumisigaw, ngunit alam natin kung ano ang malamang na kahihinatnan nito. Doon nagiging lalong mahalaga ang pakikipagtulungan sa paaralan at isang propesyonal.
Nabanggit mo na ang mga batang mas bata ay maaaring mahirapan sa paghiwalay sa pamilya. Ano kaya ang magiging hitsura nito?
Gumugugol kami ng maraming enerhiya sa pagsuporta sa mga kindergartener sa mga unang ilang buwan ng pasukan dahil palaging may ilang mga bata na talagang mahirap mawalay.
Minsan ay nakatrabaho ko ang isang kindergartener na nagkunwaring natutulog halos buong araw ng pasukan sa unang linggo niya. Alam naming nagkukunwari lang siya. Hinayaan namin siyang gawin iyon, may umupo sa tabi niya at sinusundo siya ng nanay niya sa hapon. Sobrang nami-miss niya ang nanay niya!
Sa propesyonal na aspeto, maaari mong tingnan iyon at agad na maisip, “Isa itong problema. Kailangan natin siyang itulak.” Pero limang taong gulang din siya noon. Kailangan nating isipin kung ano ang naaangkop sa pag-unlad at kung ano talaga ang kailangan ng batang iyon sa sandaling iyon.
Paano makikipagtulungan ang mga magulang sa mga guro at paaralan sa panahon ng transisyon?
Kausapin ang guro, lalo na sa mga batang mas bata. Ang isang mag-aaral sa kindergarten o unang baitang na nababalisa ay malamang na hindi lalapit sa kanilang guro at magpapaliwanag nito mismo. Bilang mga nasa hustong gulang, tungkulin nating gawing normal ang pag-uusap na iyon at ipagtanggol sila.
Kung makakausap mo ang guro bago magsimula ang pasukan, mabuti. Kung hindi, maglaan ng dagdag na oras para kausapin sila sa mga unang araw ng pasukan; mas mainam kung kasama rin ang iyong anak. Ipakita mo sa kanila na nagtitiwala ka sa guro at normal lang ang paghingi ng tulong.
Ang mga kaganapan sa pagbabalik-eskwela ay isa pang magandang pagkakataon. Malaki ang pagsisikap ng mga paaralan na makipag-ugnayan sa mga pamilya sa simula ng taon, at kadalasan dito maaaring matuto ang mga magulang tungkol sa mga tagapayo, mga wellness center, at iba pang mga mapagkukunan na magagamit bago pa man umabot sa punto ng krisis ang isang bagay.
Kung isa lang ang dapat tandaan ng mga magulang ngayong balik-eskwela, ano ito?
Tandaan, ito ay isang malaking transisyon. Kailangan nating magpakita ng habag sa ating mga anak at mahalin sila sa kabila ng mahihirap na nararamdaman habang patuloy silang tinutulungan na lumago. Maaari silang maging inspirasyon natin dahil ang tahanan ay ligtas at komportable. Ang ating trabaho ay manatiling matatag habang sinusuportahan sila sa sandaling iyon.
At ipagdiwang ito. Ang pagsisimula ng bagong taon ng pasukan ay isang mahalagang pangyayari.
Kailangang malaman ng mga bata na mayroon silang lakas sa kanilang sarili, ngunit kailangan din nilang malaman na hindi nila kailangang gawin ang mga bagay nang mag-isa. Ang paaralan ay maaaring maging isang magandang pagkakataon upang makipag-ugnayan muli sa mga kaibigan, bumuo ng mga bagong relasyon, at makahanap ng isang komunidad. Iyan ay isang bagay na sulit ikatuwa.
